Niatnya baik. Kita tak mahu jadi bos yang ditakuti. Kita nak pasukan rasa selesa, rasa boleh bercakap. Jadi kita buang jarak sepenuhnya.
Kita makan bersama, bergurau bersama, bercerita hal peribadi. Dan untuk beberapa bulan, ia memang menyenangkan.
Kesannya
Bila semua orang kawan, tiada siapa yang bertanggungjawab. Arahan jadi permintaan. Tarikh akhir jadi cadangan. Dan bila kita akhirnya perlu bertindak sebagai owner, ia terasa seperti pengkhianatan kepada mereka.
Pada waktu itu kita akan didakwa berubah. Padahal kita tak berubah, kita hanya berhenti berpura-pura bahawa peranan itu tak ada.
Tiga garis yang perlu jelas
- Keputusan akhir milik siapa, dan bila ia dibuat. Pasukan boleh memberi pandangan, tetapi satu orang perlu memutuskan.
- Apa yang boleh dirundingkan dan apa yang tidak. Waktu bekerja, kualiti kerja dan keselamatan selalunya tidak. Cara melaksanakan pula selalunya boleh.
- Bila kita bercakap sebagai kawan, bila sebagai owner. Kalau perbualan itu tentang prestasi, ia perbualan owner. Nyatakan itu di awal perbualan.
Yang pasukan sebenarnya mahu
Bukan bos yang rapat. Bos yang boleh dijangka. Orang boleh bekerja dengan tenang di bawah owner yang tegas tetapi konsisten. Yang meletihkan ialah owner yang mesra hari ini dan meledak minggu depan atas perkara yang sama.
Boleh dijangka itu lebih menenangkan daripada mesra.
Jarak yang sihat bukan dingin
Kita masih boleh peduli tentang hidup mereka, masih boleh menolong bila susah, masih boleh bergurau. Yang perlu kekal ialah kejelasan bahawa dalam kerja, ada standard dan ada orang yang menjaga standard itu.
Hormat dan kemesraan boleh hidup bersama. Hormat dan kesamaran tidak.
Dari Orang Bisnes kepada Orang Bisnes.
Ringkasan dalam slaid
Pasukan tuan tahu siapa yang buat keputusan akhir? Mulakan dengan Diagnos Bisnes.